Wie is de bedrieger?

Mijn 11-jarige dochter speelt sinds vorig jaar een spel online, Among us. Dat speel je met een stel vrienden. Kort uitgelegd ben je met een groep poppetjes in een ruimte en daar moet je opdrachten uitvoeren. De imposter moet op zijn beurt de boel saboteren en spelers ombrengen, zonder betrapt te worden. Vervolgens gaan de overgebleven spelers stemmen, op wie zij denken dat de imposter is. Een degelijk concept is ook op de Nederlandse televisie uitgezonden als “De Verraders”.

Imposter syndrome zelfvertrouwen

Toen ik in een podcast van Tonny Loorbach voor het eerst van het impostersyndroom hoorde, dacht ik aan dat spel. Maar het is dus echt een ding. Het oplichterssyndroom werd in 1978 voor het eerst gebruikt in een artikel van klinisch psychologen Pauline Clance en Suzanne Imes. Het houdt in dat je, hoe goed je ook bent opgeleid en hoeveel successen je ook hebt, bang bent om door de mand te vallen. Dat je niet zo slim, capabel, leuk of gevat bent, als mensen in je omgeving zeggen dat je bent.

Ik ben er eens over gaan lezen, want ik dacht dat ik de enige was.  
Het fenomeen komt onder mannen en vrouwen voor. Het kan zelfs leiden tot een burn-out, dus heel gezond is het niet. De “bedriegers” gaan namelijk nog harder werken, om te voorkomen dat ze worden “ontmaskerd”. Wanneer dit harde werk wordt opgemerkt, zorg dit voor nog meer lof en succes, waardoor de angst om door de mand te vallen nog groter wordt. Zo komt de “oplichter” in een vicieuze cirkel terecht.

Er zijn ook imposters die juist het tegenovergestelde doen, zij leggen de lat juist heel laag voor zichzelf. Als ze dan door de mand vallen, vallen ze minder diep.

Gelukkig is er iets aan te doen. Je kan werken aan je zelfvertrouwen of perfectionisme.
Punt 1 is het bespreekbaar maken. Weten dat je niet de enige bent, helpt al een hoop.

Ben jij wel eens bang om door de mand te vallen?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *